دست بر دیوار دور آن ور دریا می زنم

و تا هزاره ی شمردن چشم می گذارم

گفته بودم

غبار قدیمی تقویم را

از شیشه های شعر و خاطره پاک نمی کنم

گفت بودم

صدای سرد سکوت این سالها را

با سرود و سماع و ستاره بر هم نمی زنم

اما دوباره دل دل این دل درمانده

تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد

هی...

همیشه همسفر حدود تنهایی

بگذار که دفتر دریا هم

گزینه ای از گریه های گاه به گاه من باشد

" یغما گلرویی "