اگر از لطف و صفا نیست مرا یاری تو             مکن از جور و جفا بیش مرا خواری تو

پی یاری که شود شانه ی او تکیه گهم       ز بَر ِ شانه ی من دور شو چون باری تو !

ز نجابت ز وفا شهرت اسبان و سگان            صفت و خصلت نیکی بنما ! داری تو ؟

بشنیدم سر هر گنج،نگهبان ماریست      ز وجودت گوهری کو ؟ ز چه پس ماری تو؟

دلبران گردن و سر تحفه دهند عاشق را   به چه جرمی،به سر و گردن من داری تو ؟

همه حاضر شده در مجلس تو روبهکان       برو منبر!! که دگر نیست چو مکاری تو !!

دل من گفت همانیست ،پی اش بودی « حقیر »   

                                                ( نون ) را ( یاء ) دید و دیر آگه شد ،ناری تو !

منظور از (نون) حرف ( ن ) و منظور از (یاء) حرف ( ی ) میباشد.