تو نیستی که ببینی

چگونه در هوای تو پر می زنم

کلمات نابینا

بر کاغذهای سفید

                      دست می سایند و

گرد نام تو جمع می کنند،

ثانیه های متمرد

به زخم عقربه ها فرو می ریزند

و نام تو را

تکرار می کنند.

تو نیستی که ببینی

چگونه پیله ی سنگ می شکافد

و پروانه ی مجروح

با بال شکسته

ابریشم شعر

جارو می کند.

"شمس لنگرودی"