هنر رزمی کاراته دارای قدمتی بسیار است در این راستا نیز نام های مختلفی را بر اساس منطقه جغرافیایی بر خود گرفته بود. در سال 1692 با اتحاد بین اساتید و دوجوهای مختلف جزیره، روش‌های به یادگار مانده از چینی‌ها (کمپو) و سبک‌های محلی در هم آمیخته شده و روش مبارزه‌ای جدیدی به ثبت رسید و آن را ته (به معنای دست) نامیدند.

در طی سالهای اولیه توسعه، ته در خفای شدید تمرین می‌شد زیرا بر طبق قانون هرگونه ردپایی از هنرهای رزمی اُکنیاوایی ممنوع بود. سه مکتب پیشروی ته که در شهرهای شوری، ناها و توماری واقع شده بودند پنهانی به کار خود ادامه دادند تا از مجازات سامورایی‌هایی شیمازو به دور باشند. بعلت اینگونه ماجراها و پنهان‌کاری‌ها ته دو ویژگی خاص به خود گرفت.

اول اینکه بعنوان هنری شناخته شد که فقط تعداد کمی از اشخاص با آن آشنایی داشتند،

ثانیاً از آنجاییکه تنها هدف آن کشتن و یا مصدوم نمودن حریف بود، بی‌نهایت وحشیانه گردید.

بعدها به دلیل اینکه هنر ته در خفا تمرین می‌شد هیچ نوشته‌ای در مورد آن بدست نیامد، تنها تاریخی که از این دوره به دست رسیده ‌ داستانهایی است که دهان به دهان نقل و نسل به نسل منتقل گردیده است.

بین سالهای 1784 و 1903 توده (همان کاراته) جایگزین روش ته که شکل اصلی نبرد به روش اُکیناوایی بود شد. در طی این دوران روشها و سیستم‌های مبارزه شروع به تکامل کردند و به سبک‌های مختلف طبقه‌بندی شدند. این سبک‌ها و روش‌ها، ویژگی‌های رزمی و افکار افرادی را که می‌رفت استادان سبک خود شوند را شکل دادند.

در سال 1935 میلادی انجمن استادان اوکیناوایی که صاحب سبکهای مختلفی بودندتشکیل شدتا بتوانند نام واحدی را بر این هنر اطلاق کنند. آنها این هنر را کاراته نامیدند که به معنی هنر دفاع بوسیله دست خالی یا بدون سلاح است. بعضی از استادان معتقدندکه واژه ژاپنی دو به معنی روش نیز باید به این نام افزوده شود.

اولین گروه از اساتید اُکیناوایی که کاراته را به ژاپن معرفی کردند.
از راست به چپ: تایرا، ناکازونه، مابونی، موتوبو، فوناکوشی،
شی‌مودا، اُتسوکا، تویاما. توکیو، دهه 30 میلادی

(( کاراته نیوا سنته ناشی ))

یعنی کاراته یک ورزش تهاجمی نیست

بدین دلیل است که :

1- احترام اولین و آخرین کلام کاراته کا است

2- اولین تکنیکی که به شاگرد آموزش داده میشود یک تکنیک دفاعی است . « سیکن گه دان بارای » 

3- تمامی کاتاهای کاراته با یک تکنیک دفاعی شروع میشوند.

۴- اصل بر دفاع از خود است نه حمله به دیگران

•جو : بالا             دان : درجه / قسمت

قسمت بالای بدن ( جودان)

تای :بدن 

 آتاما: سر

هی تای : پیشانی

گانمن : صورت (گاممن )

آگو: فک

کوبی : گردن

ندو: گلو

کومه کامی : شقیقه/ گیجگاه

•سایر اعضاء : فقط جهت اطلاع

•کامی : موی سر

•مه : چشم

•هانا : بینی ، دماغ

•شیتا : زبان

•می می : گوش

•ها : دندان

•هی ف : پوست

******************************************************

 چو :  وسط ، میانی        

قسمت میانی / وسط بدن ( چودان)

•کاتا: شانه، کتف ( فرم ، قالب)

•مونه : قفسه سینه

•واکی : پهلوی بدن

•واکی بارا : کنار قفسه سینه 

جوشین : مرکز ثقل بدن

تاندن : زیر ناف

هیزو: طحال

 ته / وان : دست

یوبی : انگشت

اویایوبی : انگشت شست

ناکایوبی: انگشت وسط

هیتوساشی یوبی :انگشت سبابه

کن : مشت

هیراکن : مفاصل انگشتان

 ( بصورت مشت نیم بسته)

سیکن : دو بند جلوئی مشت

شو : کف دست ( از مچ به پایین )

های شو : روی دست  ( از مچ به پایین )

فوسه : کف دست

هیراته : کف دست

های تو : تیغه داخلی دست باز

شوتو : تیغه خارجی دست باز

تی شو / شو تی : پاشنه دست

                          ( کف گرگی )

•تتسویی : لبه خارجی دست مشت شده

•کوکن : مچ دست

•اوده : ساعد

•کوته : ساعد

•اورا کوته : پشت ساعد

•اموته کوته : پهلوی ساعد

•هیرا کوته : روی ساعد

•امپی : آرنج

•هیجی :آرنج

•ساکوتسو: ترقوه

•های بو : پشت بدن

•هارا : شکم

•سی کاتاندن: پایین شکم

•                  (مرکز انرژی)

  ************************************************

•گه : پایین          

قسمت پائین بدن (گدان)

کوشی : باسن ، کپل

کین : بیضه

آشی : پا

هیزا : زانو

هیزا گاشیرا : سر زانو

هیزا شیتا : پایین زانو

آشی بو : قلم پا

سونه : قلم پا

سوکو : مچ پا به پایین

های سوکو : قسمت روئی مچ پا

آشی کوبی: قسمت روئی مچ پا

آشی نواورا: قسمت عمده کف پا

تی سوکو/ سوکوتی: تیغه داخلی پا

سوکوتو: تیغه خارجی پا

آشی گاتانا : تیغه خارجی پا

چوسوکو: سینه پا

کاکاتو: پاشنه پا

کاسوکوتی : قسمت زیر پاشنه پا

تسوما ساکی : نوک انگشتان پا

لباس کاراته ( گی ) از سه قسمت تشکیل شده است :

1- پیراهن : اووا گی

2- شلوار : شیتا گی

3- کمربند : اوبی

تعدادی از القاب در کاراته : یک شاگرد ( دشی ) از بدو تمرین تا حصول مدارج بالا به این عناوین نائل میگردد.( بر حسب سبک کاراته )

- کوهای : مبتدی

۱- سمپای : ارشد ( دارنده کمربند مشکی دان ۱ و ۲ )

۲-سن سی : مربی / استاد ( دارنده کمربند مشکی دان  ۳و ۴ )

۳- شیهان : استاد مسلم یا مربی ارشد ( دارنده کمربند مشکی دان ۵به بالا)

۴- رنشی :  استاد خبره و متخصص ( معمولاً به اساتید کارشناس خبره و دارنده کمربند مشکی دان ۵ و ۶ )

۵- هانشی : استاد بزرگ  ( معمولاً به اساتید برجسته و دارنده کمربند مشکی دان ۸ به بالا)

همچنین در برخی از سبکهای کاراته از کلمه او سن سی و یا دای سن سی به معنی استاد بزرگ استفاده می کنند.

در اصل کلمه او صفتی است که نشان دهنده بزرگی است مثل : او شین : حقیقت بزرگ

و یا

اویاما : کوه بزرگ

    دل در برابر دل... !؟

به این روزا که برسم حال خوبی دارم حس خوبی دارم! اما اون جوری میخواستم و انتظارش رو داشتم

نشد! همه چیز از همون لحظه ای که خدا این هدف و برنامه رو برای سال ۸۸ بهم الهام کرد به خوبی

آغاز شد و همه چیز خیلی خوب پیش رفت..خداوند درین مدت همه جوره شرایط رو برام مهیا کردم و منم

سعی کردم با همه ی توان از فرصتی که خدا بهم داده استفاده کنم و تلاشم رو کردم! با انرژی و امید

توکل به خدا تمام لحظات رو سپری کردم! هرچند گاهی ته تهای دلم با خودم می گفتم نکنه با وجود

این همه تلاش و وقتی که گذاشتم شکست بخورم و با همه ی توان از خدا می خواستم که تلاشم رو

بی نتیجه نذاره! همه چیز عالی پیش رفت،تا لحظه ی آغاز آزمون! سعی کردم آرامش خودم رو حفظ کنم

و به خودم مسلط باشم و همین کار و هم کردم....سوالا مفهومی بود نیاز به فکر داشت برای انتخاب

گزینه ی درست!...........وقت کم آوردم......نیم ساعت آخر به خاطر کمبود وقت دچار استرس شدید شدم

مغزم قفل کرده بود!........هرچند نتیجه قطعی هنوز مشخص نشده اما من نسبت به کیفیت امتحان

دادنم اصلا حس خوبی ندارم! حال خوبی ندارم!

نمی دونم این چه بازی بود که با من شد! نمی دونم نمی دونم......

قبل از امتحان به خدا گفتم راضیم به رضای تو! الانم باید پای حرفی که زدم وایسم!

خدایا الانم میگم راضیم به رضای تو ....سعی میکنم دوباره به خودم مسلط بشم به خاطر خانواده م هم

که شده باید به این حس و حال بد مسلط بشم....! اما تو هم فراموش نکن که هرکسی یه ظرفیتی داره!

دارم لبریز میشم....خیلی خسته ام ....خیلی تنهام...!

.........................

خسته،خسته،از راه کوره های تردید می آیم

بی تو خاموشم،شهری در شب ام

دیگر هیچ چیز نمی خواهد مرا تسکین دهد

دور از تو من شهری در شب ام ای آفتاب

و غروبت مرا می سوزاند..

دیگر هیچ چیز نمی خواهد،نمی تواند تسکینم دهد!

" احمد شاملو "

چشمهایم بوی بیداری می دهد

دارم تلاش می کنم رویای تو را میان کلماتم ببافم

چه خیالی گرم تر از خیال تو؟!

بیا و با من شانه به شانه شو

میان این ثانیه های سرمازده

هنوز هم به جز خیال تو

کسی کنار من نیست!

انتهای خدا ازین روزای سخت عبور کنم و به روشنی و سپیدی برسم...کاش در کنارم بودی...

ای کاش دستای گرم و کلام پرمهرت رو داشتم ای کاش..............!

برام دعـــــــــــــــــــــــــا کن!

دست بر دیوار دور آن ور دریا می زنم

و تا هزاره ی شمردن چشم می گذارم

گفته بودم

غبار قدیمی تقویم را

از شیشه های شعر و خاطره پاک نمی کنم

گفت بودم

صدای سرد سکوت این سالها را

با سرود و سماع و ستاره بر هم نمی زنم

اما دوباره دل دل این دل درمانده

تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد

هی...

همیشه همسفر حدود تنهایی

بگذار که دفتر دریا هم

گزینه ای از گریه های گاه به گاه من باشد

" یغما گلرویی "