آینه

من را

 نشانم می دهد

این من ِ

تن را

گمانم میدرد

احساسم

خیالات عمیقم را

از من

میخرد

میبرد

می فروشد مرا  !

به دخترکی

میدهد اشکال خیالیم را

چهره ی

نامفهوم مرا !

بی دلیل به خود می بالم

و از خود بی خود

تمام می شود

من

در درک آینه !

دخترک آینه ام را

می اندازد

خرد می شود

من

بازهم

تمام آینه ام

و او را می نگرم

من هستم

آینه هست

دخترک می رود

بی من

و

تمام میشود

قصه ی

من !

آینه !

و دخترک

همه ی آرزوهامو میــــــزارم از اینجا مــــیرم

میرم اونجا که نباشی ، خبری هم نمیگیرم

                                کلّه شَقیامو کردم ، جاهلیرو گذروندم

                                آدمیت پیشه کردم ، خاطراتمو سوزوندم

پشت دستم جای سیگار ، یادگار جاهلیمه

فراموش نمیشه حتی ، آخه نصفه زندگیمه

                                دلخورم از اشتباهام ، از خودم به دل گرفتم !

                                کمی از حرفامو خوندی،خیلیاشم که نگفتم !

همش از خودم نوشتم حرفای گنده ی مفتی ...

تو ی لُپهام جا نمیشن حرفای به این کُلُفتی ...

                                هر چی میخوام ننویسم ، نمیشه بخدا انگار

                                اعصابم به هم میریزه ، میکوبم سَرو به دیوار

خسته میشم ، وقتی میخوام دردُ دل کنم نمیشه

یه کوه ِ غم روبرومه هی داره اضـــــــــــافه میشه

                                کم آوردم از زمونه ، دلـــــــــــمو اجاره دادم

                                قلب باطری ای خریدم ، بهتره از دلِ سادم

فعلا تا اینجارو بخونید و نقد کنید شاید خواستم ادامش بدم ... !

هر روز که میگذرد

بیشتر از خود متنفر میشوم

قدرت بیانش را ندارم

مغزم اجازه نمیدهد

ملاجم سووت میکشد

کودن می شوم

در اداره ی مغزم هم

لنگ میمانم

از نقش خودم

درجا زدنم

عقب افتادنم

و هویتم

بدم می آید

هر روز که میگذرد

بیشتر از خود متنفر میشوم

علتش را

نمیدانم

من

معلولی هستم

در حالِ سرچ کردنِ علت

شاید هم

علتش تو باشی

همان علتی که

هر چه میگردمت

بازهم

گُمت میکنم

در هیاهوی افکارم

آخر می فهمم

تو ذهنم را مشغول نکرده ای

فقط سینه ام از تو خالی بود

که دیگر نیست

تو

خط ثابت قلبم هستی

بهمین دلیل است

هرکس می آید

پشت خط انتظار می ماند

بوق بوق اشغالِ خط دلِ من

و تو را گوش میکند

همان دخترک مغروری که آینه ام را شکست

همه میدانند

من فقط یک نفر را میخواهم

تورا !

بهمین دلیل

هزینه ی مکالمات دلم را نقداً می پردازم

حال که سوارم شده ای بتاز

مهریه ات را بگو

نقد می دهم

قابلت را هم ندارد !

بالاخره پالون خریت را باید تن کرد

یا به سایزت میخورد یا نمیخورد و در می آوری ! 

مدتی بود به زیبایی

می اندیشیدم !

زیباست 
     آنچه که به زیبایی اش اطمینان داری
      یقین داری
که میشود
        زیبایی را در بر گرفت
                                     و دیگر هیچ چیز برایت زیبا نیست
                                               جز آنچه خود می پسندی
          حتی گلوله ای از نخ 
          اگر از جنس ابریشم هم که باشد 

                                                             می گویند
                                                                             یوسف را نمیفروشند ... !

 خورشید 

 هر چه هست

 هست !
                         تمثیل تو نمیشود ... 

                         تو چه هستی ای دوست 

                                 که به جنس ماهی 

                                  تو همان ماه منی 

                                           دوستِ من
به من ای دوست بتاب 

               روشنم کن 

                     از خود 

            خود من باش 

   از من ، از همین تن

این تن ، من !

همین

را

دارم

تکه ای از مهتاب

در سینه

مدتیست نیست اثر

از من ِ من

اینجا

همه چیز از پوچیست

من

ما

همگی پوچ شدیم

ماه من باش ای دوست

به من ای دوست بتاب 

               روشنم کن 

                     از خود 

            خود من باش 

خود ِ من !

از زمینی بودن خسته شده ام

به زودی

میروم !

به

ناکجا آباد

به درونم

تکه ای از خاک

همانجا که همه مجازات میشوند

خاک را میگویم

همه ی کارهایم را عقب انداخته ام

امروز تنهاترین بودم ...

سال پیش

با تو

اما

امسال بدون تو !

شاید وقتی برای من نباشد

تا برایت بمانم

تا بمانم و بنویسم .. !

اکنون

فقط به گریستن

فکر  میکنم !

اشک هایم امان به نوشتن نمیدهند

به زودی تمام میشود

همه ی خاطرات

بین من و تو

و میروم به همانجایی که

تو هستی

شاید آنجا

من و تو

ما شویم ...

گفتم شاید !

وزن این شعر: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن ( رجز مثمن سالم ) میباشد .

در مورد قالب و قافیه این شعر بگویم که اصلا نخواستم خود را مقید کنم ( پیش خودمان بماند که اگر مقید بودم .. ضعفهایم نمود بیشتری داشت !! )

قالب این شعر را شاید بشود قطعه نامید.

قافیه را با وسواس شدید انتخاب کردم و خیر سرم !! و به ادعای خودم بداعتی زده ام.

قافیه این شعر در واقع نیم مصرع آخر ابیات است نه فقط یک کلمه یا نیمی از یک کلمه .واقفم که ایراد مبنایی بر این قافیه وارد است ولی میل به بداعتم را چه کنم ؟ و با لجبازی شدید خواستم که از واژه ای که  حرف آخرش  ( ه ) باشد به علاوه کلمه ربط ( را ) در پایان نیم مصرع اول تمام مصرعهای دوم استفاده کنم .

و برای این که شعر آهنگین تر شود تمام دو نیم مصرعهای ٬ مصرعهای اول تمام ابیات با هم ٬هم قافیه اند . این هم بداعتی دیگر !! باز هم بروید و بگویید این حقیر فلان است !!  

این شعر به قوانین و اصول شعر کلاسیک تا حدود زیادی مقید نیست و با همین سرکشی خواستم انتقام تمام قید و بندهای دین را از او بستانم .

اعتقادم این است که معشوق تمام نیاز عاشق است ...الله ٬ هو ٬ اهورامزدا ٬ ثروت و ... همه هیچند.

بر قبله ای کردم نماز٬ کانجا حرامست رقص و ساز          تسبیح و مهر ٬ سجاده را با دست خود آتش زدم

بر هر رهی تن داده ام ٬ صوفی شدم٬ دل باده ام               تن خسته تر این خرقه را با دست خود آتش زدم

دیدم چه ها از مرتدی ٬ نه از مرشَدی٬ پیر ردی !!                    آتشکده نی دیده را با دست خود آتش زدم

گاهی شوم بر گنج و مال ٬ گاهی زند تیغی ملال                دینار و درهم ٬ سکه را با دست خود آتش زدم

مستم هنوز از غمزه ات ٬ مخمور آن نازک لبت               جام و صراحی ٬ باده را با دست خود آتش زدم

صد ماه رخ گرد سرم ٬ بس لولیان دور و برم                    بیّا که من این جمله را با دست خود آتش زدم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مرشَد ~ شاگرد              رد = مبلغ و مجری دین زرتشت

سعیم این بوده که وزن و قافیه ها را دست کاری نکنم و همینطور در جهت مشابه سازی با اصل غزل کلماتی را در جاهای متقارن به کار ببرم. امید وارم مقبول گردد. اصل غزل را نیز برای قیاس بهتر میگذارم . سپید ها فرموده حضرت حافظ و سرخها عرض بنده حقیر .  

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها                                   که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها                             که عشق افسار زد بر دل به پشتم بار مشکلها

ببوی نافه ای کاخر صبا زان طره بگشاید                 ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاده در دلها 

ببوی سیم و زر شاید که دلبر چهره بگشاید        زعشق آخر مزن شعری چه جور افتاده در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم                  جرس فریاد میدارد که بر بندید محملها

مرا زد ساربان طعنی : تب عشقی چرا هر دم ؟                بوَد در کاروان عاشق بسوزانم محملها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید        که سالک بی خبر نبوَد ز راه و رسم منزلها

به وی گفتم : تو درمان کن ، طبیبم این چنین گوید              که عاشق را دوا نبوَد بباید کنج منزلها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل                           کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

کمر باریک و زلف موج و ابرویی چنین مایل                 ندارند جرات دریا ادعا داران ساحلها 

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر           نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها

همه گفتند خود دانی ، ندارد راه عشق آخر       نهان کن عشق خود در دل که شورانی محفلها

حضوری گر همی خواهی از و غایب مشو حافظ        متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها 

حقیرا سفلگی تا کی ؟ به عشقت گو خداحافظ              متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها      

روزه ام از تو من ولی ، نقل نیاز آب نیست       روزه دل گرفته ام قصدم از این ثواب نیست

نیت روزه دلم شستن هر چه تیرگی          جلوه هر چه تیرگی !! جز تو کسی خطاب نیست

ای که به روزگار من نار زبان کشیده ای          دوزخ و کام اژدها ، پیش رُخت عذاب نیست

هر چه گنه به نام من ، لذت آن به کام تو       بر که قسم خورم خدا ، به پای من حساب نیست

هرچه بدی بدیده ام از تو نبوده از دلست             گرد هم آورم کم از ، نگارش کتاب نیست

تا به کی از تو می کِشد ؟ ای دل ساده این « حــقــیــر »  

                                             حرف حساب میزنم ،گو که تو را جواب نیست   

این شعر را به سفارش یا فرمایش کسی عرض نکردم و خود را از هیچ جنبشی نمیدانم ولی مفتخرم که این شعر در اوج ماجراها در سر در ۲ سایت معتبر جنبش سبز خودنمایی میکرد. همینجا باز هم از این ۲ سایت تشکر میکنم.

ای از تبار شکوفه چرا خزان شده ای ؟         تو بیکران لطافت چرا سنان شده ای؟

منم چو بابک و کاوه مگو که ضحاکی           تویی که مایه ی فخر و   نگین جان شده ای

شنیده ای که سگ گله ای دَرَد بره                         گلایه بر که برم نایب شبان شده ای

رشادت تو بسیجی غرور جنگم شد                چه شد کنون به شکار هموطنان شده ای ؟

بدیده ام چو وحوش میزنی زنان سیلی            خجل مشو ! به گمانم که پهلوان شده ای !!

تو میکُشی به چه جرمی ؟ غریو آزادی ؟                 برای تیر منافق مگو کمان شده ای

تمام حرف من این است : مشو تو بازیچه            بدان که خورده فریب مکر سران شده ای

بیاو همچو گذشته شویم ما یک دل                     کنون که زیر نگاه جهان نشان شده ای

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سنان = سر نیزه                 شبان = چوپان                    غریو = فریاد